فارسی | عربی | اردو | English
سلام علیکم به سایت مبلّغان مجتمع آموزش عالی فقه خوش آمدید. لطفاً با درج نظرات خود در بخش نظرخواهی مطالب سایت ما را در ارائه خدمات بیشتر یاری فرمایید. با تشکر

صفحه اصلی فراخوان جشنواره تبلیغ نوین درباره پایگاه تبلیغ ناب نشریات تبلیغ کتابخانه تبلیغ خاطرات تبلیغی ارتباط با ما
صفحه اصلی > صفحه اوّل 


  چاپ        ارسال به دوست

ثواب تلاوت قرآن

ثواب تلاوت قرآن

بسم الله الرَّحمنِ الرَّحیمِ اَلحَمدُ لِلهِ الَّذی جَعَلَ لَنَا الوُسَلَ المُتَعَدِّدِۀَ، الَّتی نَتَقَرَّبُ بِها اِلَیهِ، وَ الصَّلوۀُ وَ السّلامُ عَلی نَبِیِّ الرَّحمَۀِ مُحمَّدٍ، وَ آلِهِ الَّذینَ یَتَوَسُّلُ بِهِمُ المُتَوَسِّلُونَ اِلَی اللهِ. اَمّا بَعدُ فَقالَ اللهُ الحَکیمُ فی کِتابِهِ الکَریم.

خداوند متعال می فرماید: اِنَّ هذَا القُرآنَ یَهدی لِلَّتی هِیَ أقوَمُ وَ یُبَشِّرُ المُؤمِنینَ الَّذینَ یَعمَلُونَ الصّالِحاتِ أَنَّ لَهُم أَجراَ کَبیراً؛ به راستی که این قرآن، خلق را به راسترین و استوارترین طریق هدایت می کند و اهل ایمان را که نیکوکار باشند به اجر و پاداش عظیم بشارت می دهد.[1]

ثواب خواندن قرآن

رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم  فرمود: یا سَلمانُ عَلَیکَ بِقَراءَۀِ القُرآنِ، فَاِنَّ قِرائَتَهُ کَفّارَۀٌ لِلذُّنُوبِ، وَ سَترَۀٌ مِنَ النّارِ، وَ أمانٌ مِنَ العَذابِ، وَ یُکتَبُ لِمَن یَقرَأٌ بِکُلِّ آیِۀٍ ثَوابُ مِأَۀِ شَهیدٍ، وَ یُعطی بِکُلِّ سُورَۀٍ ثَوابُ نَبِیٍّ، وَ تَنزِلُ عَلی صاحِبِهِ الرَّحمَۀُ، وَ تَستَغفِرُ لَهُ المَلائِکَۀ، وَ اشتاقَت اِلَیهِ الجَنَّۀُ، وَ رَضِیَ المَولی؛ ای سلمان! قرآن بخوان زیرا قرائت قرآن کفارۀ گناهان است، و پوششی است در برابر آتش جهنم و امان نامه ای است از عذاب الهی. کسی که یک آیه از قرآن را بخواند، خداوند ثواب صد شهید را به او می دهد، و کسی که یک سوره از قرآن را بخواند، پاداش یک پیغمبر در نامۀ عمل او نوشته می شود. کسی که قرآن می خواند، رحمت خدا بر او نازل گشته و ملائکه برای او استغفار می کنند و بهشت مشتاق اوست و خداوند از او راضی خواهد بود.[2]

ثواب نگاه کردن و تلاوت قرآن

همچنین فرمود: ألنَّظَرُ اِلَی المُصحَفِ عِبادَۀٌ؛ به قرآن نگاه کردن، عبادت است.[3]

امام صادق علیه السلام  فرمود: قِرآءَةُ الْقُرْآنِ فِی الْمُصْحَفِ تُخَفِّفُ الْعَذابَ عَنِ الْوالِدَیْنِ وَ لَوْالِدَیْنِ وَ لَوْ کانا کافِرَیْنِ؛ از روی قرآن، قرائت نمودن، موجب کم شدن عذاب پدر و مادر است گرچه آنان کافر باشند.[4]

حضرت علی علیه السلام فرمود: کسی که هر روز، صد آیه از قرآن کریم را بصورت ترتیل و با حالت خشوع و خضوع بخواند، خداوند سبحان، ثوابی را که به اهل زمین در برابر اعمالشان می دهد به او نیز می دهد. همچنین اگر کسی دویست آیه بخواند، خداوند به اندازة ثواب اهل زمین و آسمان در نامة عمل او می نویسد.[5]

امام حسین علیه السلام فرمود: کِتابُ اللهِ عَلی أرْبَعَةِ أشْیاءٍ: عَلَی الْعِبارَةِ وَ الاِشارَةِ وَ اللَّطائِفِ وَ الْحَقائِقِ فَالْعِبارَةُ لِلْعَوامِ وَ الاِشارَةُ لِلْخَواصِّ وَ اللَّطائِفُ لِلأوْلِیاءِ وَ الْحَقائِقُ لِلأنْبِیاءِ؛ قرآن شامل چهار بخش است: عبارات، اشارات، لطائف و حقایق. عوام از عبارات، خواص از اشارات، اولیای الهی از لطائف و انبیاء از حقایق آن بهره مند می شوند.[6]

نکوهش قاریان غیر عامل

رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم  فرمود: رُبَّ تالِ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ یَلْعَنُهُ؛ چه بسا قاری قرآنی که خود قرآن، او را لعنت می کند.[7]

عذاب قاریان و عالمان غیر عامل

نبیّ اکرم صلی الله علیه و آله وسلم  فرمود: یا عَلِی! اِنَّ فی جَهَنَّمَ رَحْیٌ مِن ْ حَدیدٍ تَطْحِنُ بِها رُؤُسَ الْقُرّاءِ وَ الْعُلَماءِ الْمُجْرِمینَ؛ ای علی! در جهنّم آسیابی است که سرهای قاریان و علمای مجرم و معصیت کار را خرد می کند.[8]

کوری در محشر

همچنین فرمود: مَن ْ قَرَأَ الْقُرْآنَ وَ لَم ْ یَعْمَلْ بِهِ حَشَرَهُ اللهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ أعْمی فَیَقُولُ: رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنی أعْمی وَ قَدْ کُنْتُ بَصیراً؟ قالَ: کَذالِکَ أتَتْکَ آیاتُنا فَنَسیتَها وَ کَذالِکَ الْیَوْم تُنْسی فَیُؤْمَرُ بِهِ اِلَی النّارِ؛ یعنی کسی که قرآن را بخواند ولی به آن عمل نکند؛ خداوند در روز قیامت او را کور محشور می کند و او عرض می کند: خدایا! من در دنیا بینا بودم چرا مرا کور محشور کردی؟ در پاسخ، خداوند می فرماید: آیات ما به تو رسید اما تو به آنها عمل نکردی؛ حال جزای آن همین است که تو امروز فراموش گردی، آنگاه دستور می رسد که او را به جهنّم ببرید.[9]

ثواب «بسم الله»

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم  فرمود: اِذا قالَ الْمُعَلِّمُ لِلصَّبِیِّ: «قُلْ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم»، فَقالَ الصَّبِیُّ: «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ» کَتَبَ اللهُ بَرائَةً لِلصَّبِیِّ وَ بَرائَةً لِأَبَوَیْهِ وَ بَراءَةً لِلْمُعَلِّمِ؛ زمانی که معلّمی در مقام تعلیم به کودکی، «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ» را یاد دهد و از او بخواهد تا آن را بخواند و او نیز آن را بخواند، خداوند متعال آن کودک، پدر و مادرش و آن معلم را از آتش جهنم نجات می دهد.[10]

تا صبح ثواب می نویسند

از پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم  سؤال شد: هَلْ یَأکُلُ الشَّیْطانُ مَعَ الاِنْسانِ؟ فَقالَ: نَعَمْ، مائِدَةٌ لَمْ یُذْکَرْ «بِسْمِ اللهِ» عَلَیْها یَأْکُلُ الشَّیْطانُ مَعَهُمْ، وَ یَرْفَعُ اللهُ الْبَرَکَةَ عَنْها؛ وَ قالَ: اِذا قالَ الْعَبْدُ عِنْدَ مَنامِهِ «بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیم» یَقُولُ اللهُ: مَلائِکَتی اُکْتُبُوا بِالْحَسناتِ نَفَسَهُ اِلَی الصَّباحِ؛ آیا شیطان می تواند با انسان هم غذا شود؟ فرمود: آری، زمانی که سفره ای پهن گردد و بدون بسم الله شروع کنند، شیطان نیز با آنها مشغول غذا خوردن می شود و خداوند برکت را از آن سفره بر می دارد. و هر کس هنگام خواب «بسم الله الرحمن الرحیم» بگوید، خدای متعال به ملائکه دستور می دهد به تعداد نَفَس های او تا صبح برای او ثواب بنویسید.[11]

ثواب آیة الکرسی[12]

امام صادق علیه السلام فرمود: مَنْ قََرَأَ آیَةَ الْکُرْسی مَرَّةً صَرَفَ اللهُ عَنْهُ ألْفَ مَکْرُوهٍ مِنَ مَکارِهِ الدُّنْیا وَ أَلْفَ مَکْرُوهٍ مِنْ مَکارِهِ الْآخِرَةِ أیْسَرُ مَکْرُوهِ الدُّنْیا ألْفَقْرُ وَ أیْسَرُ مَکْرُوهِ الْآخِرَةِ عَذابُ الْقَبْرِ؛ یعنی کسی که یک مرتبه آیة الکرسی را بخواند؛ از هزار بلای ناگوار دنیا که آسان ترین آنها فقر و از هزار بلای آخرت که آسان ترین آنها عذاب قبر است، نجات می یابد.[13]

ثواب خواندن سورة اخلاص

رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرمود: مَنْ قَرَأَ «قُلْ هُوَ اللهُ أحَدٌ» مِأَةَ مَرَّةٍ حینَ یَأْخُذُ مَضْجَعَهُ غَفَرَ اللهُ لَهُ ذُنُوبَ خَمْسینَ سَنَةً؛ کسی که سورة اخلاص را هنگام خواب صد مرتبه بخواند؛ خداوند متعال گناهان پنجاه سال او را می بخشد.[14]

امام باقر علیه السلام فرمود: مَنْ قَرَأَ الْمُسَبَّحاتِ کُلَّها قَبْلَ أنْ یَنامَ لَمْ یَمَتْ حَتّی یُدْرِکَ الْقائِمَ وَ اِنْ ماتَ کانَ فی جِوارِ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله وسلم ؛ کسی که قبل از خواب «مسبّحات»[15] را بخواند از دنیا نمی رود مگر آنکه امام زمان علیه السلام  را درک کند و اگر هم بمیرد در آخرت در کنار پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم خواهد بود.[16]

رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرمود: مَنْ أطاعَ اللهَ فَقَدْ ذَکَرَ اللهَ وَ اِنْ قَلَّتْ صَلاتُهُ وَ صِیامُهُ وَ تِلاوَتُهُ لِلْقُرْآنِ وَ مَنْ عَصَی اللهَ فَقَدْ نَسِیَ اللهَ وَ اِنْ کَثُرَتْ صَلاتُهُ وَ صِیامُهُ وَ تِلاوَتُهُ لِلْقُرْآنِ؛ کسی که خدا را اطاعت کند او در حقیقت به یاد خداست اگرچه نماز، روزه و تلاوت قرآن وی اندک باشد و کسی که خدا را معصیت کند در حقیقت خدا را فراموش کرده است و اگرچه نماز، روزه و تلاوت قرآن او زیاد باشد.[17]

امام حسن مجتبی علیه السلام  فرمود: ما بَقِیَ فِی الدُّنْیا بَقِیَّةً غَیْرُ هذَا الْقُرْآنِ فَاتَّخِذُوهُ اِماماً یَدُلُّکُمْ عَلی هُداکُمْ وَ اِنَّ أَحَقَّ النّاسِ بِالْقُرْآنِ مَنْ عَمِلَ بِهِ وَ اِنْ لَمْ یَحْفَظْهُ وَ أَبْعَدَهُمْ مِنْهُ مَنْ لَمْ یَعْمَلْ بِهِ وَ اِنْ کانَ یَقْرَأُهُ؛ همه چیز از بین می رود جز قرآن، پس عامل به قرآن باشید که شما را هدایت می کند و نزدیکترین افراد به قرآن کسانی هستند که به آن عمل کنند گرچه حافظ قرآن نباشند و دورترین افراد از قرآن کسانی هستند که به آن عمل نکنند اگرچه قاری قرآن باشند.[18]

روضة حضرت علی علیه السلام

هنگامی که امام حسن و امام حسین علیهما السلام از دفن پدر باز می گشتند نزدیک دروازة کوفه کنار ویرانه ای، فقیر نابینایی را دیدند که سر را بر خشتی نهاده و ناله می کند از او پرسیدند: ای مرد! چرا اینگونه گریه و ناله می کنی؟ او گفت: غریبی بینوا و نابینایی هستم، نه همدمی دارم و نه غمخواری، یکسال است که من در این شهر هستم، هر روز مردی مهربان و دلسوز نزد من می آمد و احوال مرا می پرسید وغذا به من می رسانید، ولی اکنون سه روز است که از او خبر ندارم و از حال من جویا نشده است. گفتند: ایا نام او را نپرسیدی؟ گفت: پرسیدم، اما جواب نداد و گفت: تو را با نام من چکار، من برای خدا از تو سرپرستی می کنم. گفتند: ای بینوا! از شکل و سیمای او بگو؟ گفت: من کورم و نمی دانم او چگونه بود؟ گفتند: آیا نشانه ای از گفتار و کردارش به یاد داری؟ گفت: بله، زبان او پیوسته به ذکر خدا مشغول بود وقتی کنار من می نشست می فرمود: مِسْکینٌ جالَسَ مِسْکیناً، غَریبٌ جالَسَ غَریباً؛ درمانده ای با درمانده ای نشسته و غریبی همنشین غریبی شده است. در اینجا بود که امام حسن و امام حسین علیهما السلام دریافتند که جز پدرشان کسی نیست، به روی هم نگریستند و گفتند: ای بینوا! این نشانه ها که برشمردی نشانه های بابای ما امیر مؤمنان علی علیه السلام است. او گفت: پس بر سر او چه آمده که در این سه روز نزد من نیامده؟ گفتند: ای غریب بینوا! انسانی شقی و بدبخت، ضربتی بر فرق آن حضرت زد و او را به شهادت رساند و ما اکنون از کنار قبر او می آییم. مسکین با شندین این خبر نالة جانسوزی سر داد، و خاک زمین را بر سر خود می پاشید و می گفت: مرا چه لیاقت که امیرمؤمنان علیه السلام  از من سرپرستی کند؟ چرا او را کشتند؟ حسن و حسین علیهما السلام هر چه او را دلداری می دادند آرام نمی گرفت. آن نابینای دلسوخته خود را به دامن حسن و حسین علیهما السلام انداخت و گفت: شما را به جدتان و به روح پدر بزرگوارتان سوگند، مرا کنار قبر او ببرید. امام حسن علیه السلام  دست راست و امام حسین علیه السلام  دست چپ او را گرفتند و کنار قبر مطهر امام علی علیه السلام بردند، او خود را به روی قبر انداخت و با حال گریه و زاری عرض کرد: «خدایا من طاقت فراق این پدر مهربان را ندارم تو را به حق صاحب این قبر سوگند می دهم که جان مرا بگیری» دعایش بی درنگ مستجاب شد و جان به جای آفرین تسلیم کرد. امام حسن و امام حسین علیهما السلام از این ماجرای دلخراش، بسیار گریستند و خود شخصاً جنازة آن محب واقعی و سوخته دل را غسل داده و کفن کرده و نماز بر آن خواندند و او را در حوالی همان روضة مطهر به خاک سپردند.[19]

مرادعلی


[1]. سوره اسراء، آیۀ 10.

[2]. جامع الاخبار، ص 113.

[3]. مستدرک الوسایل، ج 9، ص 153.

[4] . اصول کافی، ج 2 ص 613.

[5] . جامع الاخبار، ص 116.

[6] . بحارالانوار، ج 89 ص 20.

[7] . مستدرک الوسائل، ج 4، ص 249.

[8] . مستدرک الوسائل، ج 4 ص 249.

[9] . عقاب الاعمال، ص 612.

[10] . مجمع البیان، ج 1 ص 19، جامع الاخبار، ص 119.

[11] . جامع الاخبار، ص 120.

[12] . سورة بقره، آیة 255. لازم به ذکر است که مرحوم فیض کاشانی می گوید: اصل آیة الکرسی همان یک آیه یعنی «الله لا اله الاّ ... هو العلیّ العظیم» می باشد. ولکن در نماز لیلة الدفن از باب احتیاط، دو آیه پس از آن نیز باید خوانده شود.

[13] . وسائل الشیعه، ج 11 ص 396.

[14] . اصول کافی، ج 2 ص 620.

[15] . سوره های مسبّحات که با «یُسَبَّحُ» و «سَبَّحَ» شروع می شود، پنج سوره است: سورة حدید، حشر، صفّ، جمعه و تغابن. البته سورة أعلی که با «سَبَّحْ (فعل امر)» شروع می شود، جزء مسبحات نیست، گرچه در روایتی وارد شده است ولی در روایت معتبره، مسبحات را همان پنج سورة مذکور تعیین کرده اند.

[16] . اصول کافی، ج 2 ص 620.

[17] . وسائل الشیعه، ج 15 ص 257.

[18] . ارشاد القلوب، ج 1 ص 79.

[19] . روضة الشهداء، ص 172.


٢٣:٥٥ - جمعه ٢٨ آبان ١٣٩٥    /    شماره : ٧٩٦٢١    /    تعداد نمایش : ٣٠٥


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 





چند رسانه ای
کلیه حقوق این سایت متعلق به مدیریت ارتباطات و بین الملل مجتمع آموزش عالی فقه می باشد.